Meteor51's Blog

ACTA- sracta, czyli jak wrobić Polaka.

meteor51 — Thu, 26 Jan 2012 15:04:15 +0000

Nasze wspaniałe media niezwykle skutecznie rozniosły plotkę o ściśle tajnej umowie ACTA, która to definitywnie ma wysłać całą globalną sieć w wiekuistą otchłań. Plotka ta wywowała wielkie oburzenie wśród internautów. A raczej pewnej grupy internautów, głównie młodzieży, która wyczuwa międzynarodowy spisek. „Czyli co? Nie będzie kwejka? Gdzie ja teraz wrzucę moje zajebiste zdjęcie listka marihuany, które znalazłem gdzieś w sieci?”- chwytają się za głowy z przerażeniem.
Może i nie będzie. Może i będzie większa dyscyplina w internecie, bo- to trzeba przyznać- nieco się rozbestwiliśmy i w sieci możemy już absolutnie wszystko, zwykle bez poważnych konsekwencji.
Ale nie panikujmy!
Podpisanie ACTA nie oznacza likwidacji internetu. Myślę, że nasz rząd, jakkolwiek okrada nas na każdym kroku, to ma na tyle sprytu i inteligencji (w końcu ciągle wymyśla nowe sposoby, by nas okraść), że nie wyraziłby zgody na podpisanie umowy, która „zabijałaby” internet. W końcu ministrowie, posłowie i cała ta banda też z niego korzysta. Możliwe, że w podobnych celach co my- rozrywkowych. Podobno to również są ludzie.
Myślę, że nie ma powodu do większego niepokoju. Zwłaszcza, że oprócz Polski, umowę podpisało też kilka innych państw.
Bardziej martwi mnie to, czy w czasie medialnego szumu o ACTA i jakichś kolejnych urywków pieprzenia o Smoleńsku, nie umknęła naszej uwadze jakaś inna niekorzystna zmiana wprowadzona przez nasz rząd…
P.S. Narzekacie na Tuska i na burdel, który robi. Narzekaliście na Kaczyńskiego. A kogo wybierzenie za 3 lata? PO, czy PiS dla odmiany? Myślcie, ludzie, myślcie!

Sokrates też bywał świnią.

meteor51 — Fri, 13 Jan 2012 13:33:21 +0000

„Lepiej być niezadowolonym człowiekiem niż zadowoloną świnią; lepiej być niezadowolonym Sokratesem niż zadowolonym głupcem.”- twierdził angielski filozof John Stuart Mill. Dla niektórych może być to jasne i wręcz oczywiste, więc nie zastanawiając się długo, przyznają rację tej tezie. Czy na pewno słusznie?
Na początek rozpatrzmy dosłownie stwierdzenie Milla. Ludzkie życie, choćby dołożyć wszelkich starań, obfituje zarówno w radości, jak i smutki. Niemożliwością jest uniknąć bólu, cierpienia, czy smutku. Różne są powody, skąd mogłyby się brać nieszczęścia, które spotykają człowieka. Czasem tłumaczy się to wolą Bożą, czasem pechem, innym razem nawet fatum, czarami, złymi mocami. Prócz tego są w życiu oczywiście chwile radości. Ryszard Rynkowski zawarł to w tekście jednej z jego bardziej znanych piosenek (choć kojarzonych bardziej z serialem niż z nim samym)- „ Jak w Porach roku Vivaldiego: szczypta zachwytu, łyk cierpienia.”. A co w tym czasie robi świnia? Świnia, jako zwierzę, najprawdopodobniej śpi albo je, ewentualnie bierze orzeźwiającą kąpiel w błocie. Jeśli ma dobrego gospodarza- czego jej brakuje? Czy nie jest jej lepiej niż takiemu człowiekowi, u którego w życiu raz jest lato a raz zima? Nie wiemy, o czym myślą świnie i czy w ogóle myślą. Mówi się jednak „szczęśliwy kot, osowiały pies”, co świadczy o tym, że przynajmniej jakieś podstawowe myśli (być może to tylko instynkty) w zwierzęcych mózgach się pojawiają. Zatem świnia jest szczęśliwa. Nie może wprawdzie podejmować wyborów, robić wielu wspaniałych rzeczy, które może wykonać człowiek, ale czy rzeczywiście jest jej to potrzebne? Jest szczęśliwa z tym co ma- dobrym gospodarzem, jedzeniem, dachem nad głową. Nie zaprząta sobie głowy problemami typowymi dla ludzi- „skąd się wzięliśmy, dokąd zmierzamy, czym jest dobro, prawda, itp.”. W warstwie dosłownej tezy Milla moim zdaniem wygrywa świnia.
Jednak Mill dodaje „lepiej być niezadowolonym Sokratesem niż zadowolonym głupcem.”, co każe nam spojrzeć na to z innej perspektywy. Świnia zmienia się w głupca, a człowiek w Sokratesa- filozofa. Jednak i tutaj wybór nie jest jednoznaczny. Fakt, dobrze jest być uczonym, wykształconym człowiekiem, chociaż im więcej człowiek wie, tym więcej ma zwykle wątpliwości (chce wiedzieć ciągle więcej). Nie da się jednak udzielić pewnych odpowiedzi na wszystkie pytania, jakie można postawić. Są tysiące problemów egzystencjalnych, moralnych, czy religijnych, nad którymi od wieków głowią się filozofowie. I co? I nic. Ile głów- tyle rozwiązań. Może to wprowadzić człowieka nawet w depresję, gdy na pozornie proste pytanie, uzyskuje pięć, dziesięć albo nawet sto różnych odpowiedzi. Co w tym czasie robi głupiec? Być może dobrze się bawi. Jest zadowolony. Nie interesują go te sprawy. Pokusiłbym się nawet o stwierdzenie, że żyje chwilą i nie przejmuje się przyszłością ani przeszłością. Cieszy się tym, co ma. Czy to rzeczywiście głupiec?
Każdemu jednak, nawet głupcowi, zdarza się czasem chwila refleksji. Chwila, kiedy zamienia się w Sokratesa. W zależności od człowieka, są to przemyślenia głębsze lub proste- ale jednak jest ta chwila zadumy. To bardzo ludzkie- mieć wątpliwości. Świnia by ich nie miała.
Nie wierzę jednak, żeby nawet najbardziej wybitni filozofowie nie mieli w życiu chwil zapomnienia- czy to pod wpływem jakiejś życiowej niespodzianki, która wywołała u nich euforię, czy też pod wpływem nadmiaru wina. Zatem i Sokrates bywał zadowoloną świnią. Parafrazując i kompilując- Jak w „Porach Roku” Vivaldiego: Raz smutnym Sokratesem, raz radosną świnią.
Pozostaje tylko znaleźć Złoty Środek.

Konflikt pokoleń

meteor51 — Fri, 25 Nov 2011 02:06:40 +0000

Konflikt pokoleń, czyli o tym, jak przetokowy Delfin rozwalił najnowszy autobus liniowy (2011r.) o najstarszy autobus liniowy (1985r.). Właściwie o samym zdarzeniu nie ma co mówić, dyć jeno obrałem zbyt mały promień skrętu, lub- mówiąc potocznie- za ciasno wziąłem łuk. Nadal do końca nie wiem, jak to uczyniłem- wszak wcześniej „przeszedłem” tam przegubowym mercem i ikarusem. Nie da się jednak ukryć, że w pechowej solówce, której suma cyfr numeru taborowego daje nie mniej- nie więcej 13, poszła jedna szyba, a kolejne 3 są przerysowane (a wydawało mi się, że przechodzi „na milimetry”). Za to Ikarus pozostał bez najmniejszej skazy. Udało się nawet nie potłuc lusterka, dzięki czemu nie grozi mi wieloletni pech. Chociaż „Fatum Mojego Ryja” ma zapewne inne zdanie w tej kwestii.
Pozostaje mieć nadzieję, że ubezpieczenie pokryje przynajmniej większą część szkody.
Na zakończenie chciałem pozdrowić niedojebane szuwarki z PKM Zawodzie, które to swoim pogotowiem tak zacnie ustawiły ikarusa. Również serdeczne „chuj ci w dupę” kieruję do majstra Wilczy Kieł, który jak zawsze szukał dziury w całym.

„SEX FANTASY”

meteor51 — Mon, 07 Nov 2011 15:58:40 +0000

Stojąc autobusem w kolejce do myjni zwykle szukam czegoś do czytania, bądź przynajmniej słucham muzyki. Nie inaczej było wczoraj. Nie interesowało mnie już piątkowe „Metro” ani czwartkowe „Echo Miasta”, które przeczytałem we wcześniejszych dniach, zatem bez nadziei rozglądałem się po kabinach. W jednym jelczu znalazłem jednak coś, czego jeszcze nie czytałem. Ba! Nawet nie znałem wcześniej takiego tytułu.
Było to czasopismo „Sex Fantasy”. Przypomniawszy sobie, że 18 lat miałem już jakiś czas temu, bez skrępowania zacząłem przerzucać kolejne strony.
Po żałosnych listach od czytelników, których większość sprowadzała się do opisania swoich fantazji erotycznych, ewentualnie ostatnich zabaw z partnerem/ partnerką i równie żałosnych odpowiedziach redakcji utrzymanych w stylu „świetnie, tak trzymaj!”, próbowałem znaleźć coś pożytecznego albo przynajmniej mającego minimalną wartość informacyjną, bo intelektualnej już się nie spodziewałem. Miałem nadzieję na choć garść tandetnych porad „jak poderwać?”, „jak przelecieć na szesnastej randce dziewczynę, która ma koszulkę z niebieskim jednorożcem?”, itp. Nic. Kolorowe zdjęcia przedstawiające stosunki tradycyjne, oralne i analne z wyssanymi z palca komentarzami dziewczyn, które na fotografiach się znajdowały. Na końcu znalazłem zestaw tapet na telefon oraz kilka seks-ogłoszeń. Jedno dobiło mnie całkowicie- zdjęcie nagiej dziewczyny, numer telefonu i duży napis „ZWAL MI SIĘ NA CYCE”. No błagam. Czy naprawdę istnieją tak ograniczeni ludzie, do których trafiają takie czasopisma? Czy redakcja nie czuje się zażenowana wydawaniem tego? Ja, mimo ostatnio znacznej żądzy seksu, poczułem się zniesmaczony i zmieszany. Wstyd mi po prostu, jeśli niektórzy faceci tak podchodzą do seksu. A miałem nadzieję, że to tylko mit.
Ostatnia nadzieja w tym, że ten „świerszczyk” nie należał do kierowcy, tylko znalazł go na pętli między siedzeniami.

STOP.

meteor51 — Fri, 04 Nov 2011 15:02:32 +0000

Kilka dni temu świat obiegła wieść, że narodził się człowiek, dzięki któremu liczba ludności na świecie przekroczyła siedem miliardów. Niektórzy uznali to za wiadomość optymistyczną, inni nie. Jako wzorowy malkontent, pozwolę sobie zauważyć, że wzrost liczby na świecie to nic dobrego.
I nie dlatego, że siedmiomiliardowy człowiek to kolejna gęba do wyżywienia, kolejny wdychacz mojego tlenu, czy kolejny zajęty skrawek globu. Ostateczcnie istnieje szasna, że umrze z głodu, zabije go mafia albo zginie w samolocie, który wypuszczono w powietrze bez relikwii.
Problem w tym, że istnieje szansa, iż przed śmiercią nauczy się czytać i pisać. Spośród ludzi, którzy nabyli te pozornie podstawowe umiejętności, część z nich ma dostęp do internetu. Część z nich pisze książki. Część- o zgrozo- ma dostęp do internetu i pisze książki. Prócz tego jest na świecie też sporo muzyków (amatorów i profesjonalistów), poetów, sretów, itp.
Niby wszystko w porządku, co w tym złego? Oczywiście nic. Spójrzmy teraz na to z innej strony- ile na świecie wydano książek (tytułów, nie egzemplarzy)? Ile piosenek powstało? Ile tekstów, zdjęć, czegokolwiek zamieszczono w sieci internetowej? Żadna odpowiedź nie będzie tu poprawna, bo liczby te zmieniają się w równie zastraszającym tempie, co nasz dług publiczny.
I kto to teraz ma czytać, oglądać, słuchać? Niezliczona ilość „dzieł” stworzonych przez ludzi nigdy nie zostanie odkryta. Książki, płyty, zdjęcia, filmy- nie sposób się ze wszystkimi zapoznać.
Już teraz gdy spaceruję między regałami w Epmiku, przeraża mnie ilość książek, których tytuł i tematyka przyciągają moją uwagę i sprawiają, że chciałbym się z nimi zapoznać. Ale zabrakłoby mi życia, o pieniądzach już nie mówiąc. A to tylko jeden mały Empik.
Tymczasem i ja w ciągu 20 minut stworzyłem kolejny tekst, który będzie przez jakiś czas w sieci. Dodaję swoje 5 groszy, a jak! W końcu wszyscy zginiemy. Albo z nadmiaru informacji, albo przejedzie nam tramwaj, albo pochłonie nas nieobliczalny Trójkąt Sosnowiecki.

Ale poważnie: Ludzie, opanujcie się, nie róbcie (tyle) dzieci…

Dzięki Bogu, jestem ateistą!

meteor51 — Mon, 31 Oct 2011 17:43:06 +0000

Już jutro w naszym pięknym i- za przeproszeniem- w chuj tolerancyjnym kraju będziemy obchodzić uroczystość Wszystkich Świętych. Wszystkich Świętych, a nie zmarłych. Co oczywiście nikomu nie przeszkadza, by to właśnie 1 listopada był tym jedynym dniem w roku, kiedy większość katolików przypomina sobie o zmarłych. „O cholera, trzeba jechać na cmentarz!”- myśli głowa rodziny (dalej zwana GR). Jak na to nie spojrzeć, nie jest to ani ekonomiczne, ani bezpieczne ani tym bardziej nie umożliwa skupieniu się na modlitwie, o jakichś refleksjach i przemyśleniach nie wspominając. Ale trzeba się pokazać, no bo wszyscy jadą, bo tradycja, bo to, bo tamto, bo sramto.
I zabiera taka GR swoją familię i idą, bądź jadą na cmentarz. Nieraz jest to dziesięć minut pieszo, nieraz dziesięć miliardów lat samochodem, a na dodatek nie da się tam dojechać inaczej, jak tylko przez Sosnowiec.
Mimo tego, że dziwnym zbiegiem okoliczności akurat tego dnia paliwo jest droższe o 10 groszy na litrze, GR tankuje do pełna i jedzie.
„Wszyscy Święci balują w niebie!”- podpowiada sufler ze swojej budki. Nie. Nie balują. Święty Adolf- patron zaopatrzeniowców- odłożył zakupy na ostatnią chwilę i ku jego zdziwieniu okazało się, że wszystkie sklepy w całym kraju są zamknięte.
Tu mała dygresja: Święty Adolfie, u mnie na osiedlu jest monopolowy, który jest czynny nawet w Wasze Święto. Wypij se za nami!
Cóż…to właśnie jest demokracja. Niektóre źródła podają, że w Polsce 104% społeczeństwa stanowią katolicy, zatem stanowią większość. A w demokracji więszkość ma głos. Dlatego jutro nie ma prawa istnieć nic poza kościołem, cmentarzem i skurwysyńsko drogą stacją paliw. Dlatego też, kiedy jutro tłumy ludzi będą biegły na cmentarz i licytowały się, kto ma większego (kwiatka na grobie- rzecz jasna!), ja będę siedział w domu i cieszył się, że nie wierzę już w świętego Mikołaja i mogę mieć to w dupie.

1 listopada w Polsce obchodzi się też inne święto. Święto Pijanego Kierowcy. To właśnie tego dnia setki kierowców piją niemal do utraty przytomności, by następnie usiąść za kierownicą swojego pojazdu i wyjechać na drogę, gdzie czeka już armia antyterrorystów z laserowymi miernikami prędkości i arcyczułymi alkomatami. Niektórym udaje się ominąć obławę- zazwyczaj kończą jazdę na pobliskim drzewie, w stodole, a część z nich po prostu ginie w czeluściach Trójkąta Sosnowieckiego.
Całkiem niezależnie od faktycznej ilośći pijanych kierowców i wypadków w tym dniu, 10 minut przed wieczornymi wiadomościami prezenter pomyśli sobie 3 dowolne, acz dość duże liczby, a następnie- już na antenie- powie: „Kurewsko tragiczny weekend na polskich dziurawych drogach: złapano X pijanych, doszło do Y wypadków, w których zginęło łącznie Z osób”. Później kilka drastycznych zdjęć, mogą być nawet z zeszłego roku, bo kto to pamięta? Byle były szokujące.

I koniec. Wieczorem ci, którym udało się nie zginąć w wypadku drogowym, nie wylądować w szpitalu po pobiciu przez jakąś panią na cmentarzu (ja ci dam, „mój bukiet jest ładniejszy”, gówniarzu!) mogą spokojnie usiąść przed telewizorem, obejrzeć wiadomości, później jakiś film i udać się spać.
„No, rok spokoju od tych pierdolonych trupów…”- pomyśli przed snem GR.
A Dzień Zaduszny, przypominam, jest 2 listopada.
Ramen.

Drogą pylistą, drogą polną…

meteor51 — Sun, 25 Sep 2011 10:30:48 +0000

Nie trzeba mieć własnego samochodu i specjalnie się oglądać za stacjami paliw, żeby choć trochę orientować się w cenach paliw. A paliwa są coraz droższe, bo Libia, bo Smoleńsk i na operację kota też coś potrzeba.
Dokonajmy jednak krótkiej prostej analizy.
Odliczając od ceny benzyny na stacji paliw koszt ropy, zysk dla rafinerii i koszty dystrybucji, zostaje nam ok. 2,60 zł na akcyzy, opłaty paliwowe i VAT. Jeśli dobrze rozumiem, są to pieniądze państwowe. W przypadku oleju napędowego haracz wynosi trochę mniej- około 2,30 zł, zatem przyjmijmy tę bardziej optymistyczną wersję.
Ilość stacji paliw w naszym zacnym kraju na początku roku wynosiła około 6700. Załóżmy teraz (nadal bardzo optymistyczną wersję), że dziennie na każdą z tych stacji przyjeżdża jeden samochód ciężarowy, który tankuje 200 litrów paliwa i 10 samochodów osobowych, które tankują po 30 litrów każdy. Każda stacja paliw dziennie sprzedaje zatem 500 litrów paliwa.
500 litrów razy 6700 stacji razy 2,30zł, daje niemałą sumę 7 705 000zł. I to jest dzienny zysk państwa. W skali roku daje to 2 812 325 000, czyli niespełna 3 mld zł. Zaznaczam, że to bardzo zaniżona kwota. Do tego dochodzą zyski z niedawno wprowadzonego systemu VIATOLL.
Rozumiem, że niezwykle rozbudowana i zaawansowana technologicznie sieć drogowa- od małych uliczek po drogi krajowe i ekspresowe (autostrada to osobna historia) wymaga sporych nakładów finansowych. Ale tych miliardów złotych nigdzie nie widać. Ani na drogach, ani nigdzie indziej w kraju. A przecież to tylko jeden odosobniony przykład tego, ile państwo zabiera nam pieniędzy. Nie muszę chyba zwracać uwagi na to, ile pieniędzy państwu zostawiamy w zwykłym warzywniaku?

Show must go on! ’11

meteor51 — Sun, 25 Sep 2011 10:07:23 +0000

Jeśli na Twoim osiedlu pojawia się coraz więcej zdjęć polityków, to wiedz, że coś się dzieje. Jeśli wchodzisz do windy i widzisz plakat wyborczy, to wiedz, ze polityk się Tobą interesuje (Twoim głosem- tak dla ścisłości). Okres przed wyborami to dla niektórych bardzo ciężki czas. Nasza Klasa, Facebook i Fotka muszą pogodzić się wtedy ze znacznym odpływem użytkowników, albowiem każdy centrymetr niewirtualnej przestrzeni publicznej jest wypełniony słodkimi mordkami różnej maści polityków. Niestety nie opanowaliśmy jeszcze systemu komentarzy i ocen plakatów wyborczych, ale kto wie- może już wkrótce? A może wychodząc na przeciw oczekiwaniom społeczeństwa, pod plakatem wyborczym będzie można „kliknąć” opcję „nie lubię tego”?
Cała ta szopka przypomina też nieco serial „Moda na sukces”. Część twarzy się powtarza, część to jacyś nieznaczący statyści, o których nikt nie słyszał i po wyborach pewnie już nie usłyszy. Puste dialogi, zwane tutaj dumnie hasłami wyborczymi. I zapewne, gdyby się w to zagłębić, okazałoby się, że wielu z tych ludzi jest sobie w jakiś sposób bliskich. Może nie tak jak serialowy Ridge, który w 6296. odcinku dowiaduje się, że jest swoim własnym ojcem, ale jakieś relacje między nimi występują. Ten spał z tamtą, tamta krzywo spojrzała na tamtego, a ten zakochał się w tym, ale nie przyznaje się, że jest gejem, bo teraz nie pora na takie wyznania.
Każdy rywalizuje tutaj z każdym, choć dobrze wiemy, że podobnie jak w serialu, po wyborach każdy po cichu przejdzie na właściwszą stronę mocy i Dom Mody Forester znów będzie przeżywał swój rozkwit, w przeciwieństwie do całej reszty świata, która, tak jak i w serialu, mogłaby w ogóle nie istnieć.
Mało kto tak naprawdę jest w stanie połapać się tutaj w fabule. Mało kto ma na tyle zdrowia, by śledzić cały ten kabaret od pierwszego odcinka. Mało kto, ma tyle lat i tak dobrą pamięć, by kojarzyć pierwszy odcinek. Na początku wszystko mogło mieć sens. Teraz jest już tylko gorzej, ale końca nie widać, bo okazuje się, że nawet „Moda na sukces” ma swoich fanów. I ci fani w dniu wyborów znowu zagłosują na Dom Mody Forester- niezależnie od tego, czy to będzie PiS, PO, PSL, SLD, PJN, czy NSDAP. Kilku bohaterów sceny politycznej pokazało nam już, że przenieść się do innej partii, to dla nich tyle, co splunąć.
Chciałoby się wziąć w tej chwili pilota i zmienić kanał. Ale na „Dwójce” sami sataniści, na Polsacie reklamy, a w TVNie Żydzi i masoni. Pozostaje chyba zakupić dekoder telewizji Trwam, zamknąć się w domu i przeczekać ten gówniany przedwyborczy okres.

Nergal a bezpieczeństwo we wszechświecie.

meteor51 — Sun, 18 Sep 2011 15:45:36 +0000

Głośno dość zrobiło się o Adamie Darskim, co to w skrócie Nergalem zwykliśmy go zwać.
Ciekaw jestem, czy to Jego Szatańska Mość celowo zrobiła wokół siebie taki harmider, zaczerpnąwszy uprzednio rady od niezwykle inteligentnej Doroty Rabczewskiej, czy też to przypadek, że o Nergalu mówi się tyle w prasie, telewizji, a zwłaszcza (!) w kościele? Do tej pory rzadko słyszano o satanistach w świątyniach, zwłaszcza o konkretnych przypadkach.
Problem tym razem jest jednak poważny. Dowiadujemy się, że Nergal stanowi „śmiertelne niebezpieczeństwo” dla dzieci, młodzieży i całego społeczeństwa. Dlatego księża katoliccy biją na alarm- nie pokazywać tego oszołoma w telewizji publicznej!
Pytam: dlaczego?
Kraj podobno mamy wolny, demokratyczny i wspaniały, choć to jeno puste teorie.
Ale dlaczego w telewizji możemy pokazywać transmisję katolickiej mszy świętej, a nie możemy dopuścić osoby deklarującej się jako satanista do programu publicystycznego. Rozumiem, że gdyby chcieć poświęcić chwilę czasu antenowego na transmisję jakichś obrzędów Muzułmanów, to też biskupi apelowali by o bojkot? Jestem pewien w tej chwili, że Budda w rogu ekranu przyjaźnie machający reką do widza, przyprawiłby niejednego wzorowego katolika o zawał serca.
Osobiście chętnie zobaczyłbym Nergala w „neutralnym” środowisku. Wątpię, żeby na antenie bezpośrednio wychwalał szatana, a nawet jeśli, to- obiektywnie rzecz biorąc- czym się to różni od wychwalania Boga? Czy nie na tym polega wolność wyznania?
Ostatecznie, najlepszym sposobem na nieoglądanie Nergala w- notabene kolejnym idiotycznym i gówno wartym programie- który już za samą ideę powinien być przez kościół potępiony (wszak nie niesie ze sobą żadnych wartości prócz pustej rozrywki, która nie ubogaca naszego wnętrza)- jest taki ładny przycisk na pilocie, zazwyczaj koloru czerwonego. Wówczas aby mieć pewność, że udało nam się uciec wystarczająco daleko od szatana, możemy przeczytać sobie jakiś fragment Biblii i spożytkować ten czas na lekturze.
Niewielu katolików niestety to rozumie. Zero tolerancji, zero zrozumienia.
Chwilami wydaje się, że rozwój Kościoła Katolickiego już się zakończył, a cała jego „kariera” przybiera postać sinusoidalną i ta sinusoida zmierza już powoli w dół. To też ostrzeżenie dla pana Nergala. Uważaj Pan, bo wkrótce mogą ponownie zapłonąć stosy…

PKP Rozterki Pasażerskie

meteor51 — Mon, 29 Aug 2011 18:23:38 +0000

Na ile spółek podzielone są obecnie dawne PKP, tego nawet w Internecie nie sposób się doszukać, a odnoszę wrażenie, że wciąż powstają nowe.
Wakacje na szczęście się kończą, więc i okazji do podróży koleją na długich dystansach będzie mniej. A specjalistą od długich tras w Polsce jest PKP Intercity, które uruchamia m.in. z braku alternatywy popularne połączenia TLK- kiedyś „Tanie Linie Kolejowe”, teraz „Twoje Linie Kolejowe”, wkrótce być może „Troskliwe Linie Kolejowe”. I dla PKP Intercity normalną długością składu na trasie o długości 600km są 4 wagony. „I co się dziwisz?”- spytałaby mała bohaterka „Jasminum”. PKP Interszity tłumaczy to brakami (a może wrakami?) taborowymi. Czyli wagonów brak. Podejrzewam, że to jednak nie jedyny problem. Ameryki zapewne nie odkryłem, ale mniejszy skład, to mniejsze koszty. I to nie tylko ze względu na większy pobór prądu przez lokomotywę, bardziej intensywną eksploatację torowiska, itp.
Dodatkowe koszty generuje….Dworzec Polski S.A.
Ta spółka, w której pracuje zapewne pierdylion pracowników umysłowych pobiera od przewoźników opłaty za korzystanie z dworców (!), które są zależne od długości składu. Nie wystarczała jedna spółka, która- dość nieudolnie wprawdzie- zajmowała się infrastrukturą kolejową. Trzeba było powołać jakiś chory Dworzec Polski. Na stronie internetowej tegoż wytworu czyjejś chorej psychiki, czytamy:
„Taki powinien być nasz dworzec: przyjazny podróżnemu, komfortowy, czysty, zaspokajający wszystkie potrzeby pasażerów, służący informacją, wypełniony życzliwością. To nie jest marzenie – to jest nasz cel.
Taką kolej i takie dworce chcemy tworzyć. I choć wiemy, że to dopiero początek trudnej drogi, robimy wszystko, by nasz cel osiągnąć.„
Brzmi pięknie. Babcia mi opowiadała, że kiedyś dworce były naprawdę ładne. Te pojemniki z ziemią i niedopałkami papierosów były kiedyś pełne kwiatów, w każdej wsi była kasa biletowa na dworcu, poczekalania, a w wielu dodatkowo jakiś bar, gdzie można było „skoczyć na śledzika”. Babcia jednak nie wspominała nic o tym, że musiała być w tym celu powołana jakaś nowa spółka.
Wszystko było PKP. Otwierało się lodówkę, a tam PKP. A teraz?
Więcej spółek, spółeczek, stołków, stołeczków. Więcej chętnych do koryta. Ale też więcej ludzi po studiach, którzy takich miejsc pracy oczekują. Jakie jest wyjście? Może koniec świata?
A może po prostu powołać do życia spółkę PKP Rozterki Pasażerskie?

Dla ciekawych załączam cennik opłat dworcowych.
Źródło: